گاه و بی گاه دلم بدجوری واسه خدا تنگ میشه . یه وقتایی دلم می‌خواد بهم وقت قبلی بده و تو یه جلسه خصوصی دو نفره درد دلامو بشنوه . اون منو از ملاقاتش به خاطر نگرفتن وقت قبلی محروم نمی‌کنه . هیچ وقت اسمم واسه صحبت با اون وارد یه لیست انتظار طویل نمی‌شه که معلوم نیست کی نوبت به من برسه . محاله ، محاله ممکنه بهم بگه نمی‌پذیرمت .

خیلی بزرگواره ، با وجودی که بالاترین مقام این دنیای شلوغ پلوغه ، هیچ وقت منتظرم نمی‌ذاره .

گاهی اوقات واسش نامه می‌نویسم و می‌دونم که نامه‌هامو بی‌جواب نمی‌ذاره ، وقتی توی دفتر خاطراتم نامه‌هام رو مرور می‌کنم ، می‌بینم حتی یه دونش هم بی‌جواب نمونده .
من و خدا یه قول و قراری با هم گذاشتیم ، اون به من قول داد همیشه مراقبم باشه و کمتر و کمتر از عالی‌ترین ، بهم نده و من بهش قول دادم حتی اگر دل بی‌قرارم در حسرت آرزویی بال بال می‌زد و شوق استجابت دعایی آتیشم می‌زد با تموم وجودم بدون ذره‌ای تردید ، اول بگم اجازه خدایا ، خدایا تو اجازه میدی ؟ تو صلاح می‌دونی ؟ اگه تو ناراضی باشی دلم به نارضایتیت راضی نمی‌شه ؛ می‌دونم آخه تو دوستم داری و همیشه برام بهترین‌ها رو خواستی ؛ اصلاً از خوبی بی‌انتهای تو ، بد خواستن محاله .
اعتراف می‌کنم قول سنگینیه و عمل بهش مثله به زبون آوردنش کار ساده‌ای نیست ، واسه همین از خودش خواستم و بهش گفتم : من فقط یه بنده‌ام ، چیزهایی هست که تو می‌دونی و من هیچ وقت نمی‌دونستم و شاید هیچ وقت هم نفهمم .
اتفاقاتی می‌افته که ذهن محدود من قادر به تعبیرش نیست ، چشم‌های قاصر من قادر به دیدن اون چه پشتش هست ، نیست ؛ دلایلی مخفی هست که شاید واسه همیشه مسکوت و مکتوم باقی بمانه و اسراری هست که شاید دونستنش ، فهمیدنش ، تو ظرف ادراک من نگنجد . اینو تو می دونی .

پس واسه لحظه‌های دشوار به من قدرت تحملشو ببخش . منو به اون نقطه برسون که همیشه یادم بمونه ، همه چیز از سوی تو خیر مطلقه حتی اگر ظاهراً همه چیز عذاب‌آور و دشوار باشه .

گاهی اوقات آرزوهایی داشتم و تو زیر نامه آرزوهام نوشتی موافقت نمی‌شود . راستش اولش حس خوبی نداشتم ، دلم می‌گرفت ، شاید به خاطر جنسم که شیشه حس و عاطفه بود .
منو ببخش که یه وقتایی از سر بی‌صبری و ناشکیبایی تو خلوت و تنهاییم ازت می‌پرسم : آخه چرا ؟ ؟ ؟
وقتایی که هر چی فکر می کردم فکر اسیر خاکم به هیچ جا نمی‌رسید . دنبال دلیل می‌گشتم و دلیلی پیدا نمی‌کردم ، پیش می‌اومد که با یه بغضی تو گلوم تکرار کنم : آخه واسه چی ؟ چی می شه اگه ... ؟
یه وقتایی از سر بی‌حوصلگی و فراموشکاری بهت گله می‌کردم ، چقدر از بزرگواریت شرمنده‌ام که منو در تموم لحظه‌های ناشکریم ، توی تموم لحظه‌های بی‌صبریم با محبت تحملم کردی ، نه تنبیهم کردی نه حتی ذره‌ای محبتت رو ازم دریغ کردی . توی تنهاترین لحظات تنهاییم ، درست تو لحظه‌هایی که فکر می‌کردم هیچ کس نیست ، اون موقع که به این حس می‌رسیدم که چقدر تنهام ، واسم نشونه می‌فرستادی که : من خودم تا آخرین لحظه باهاتم واسه تموم لحظات همراهتم . من تنها بنده تو نبودم اما یه لحظه هم تنها رهام نکردی .
تو تنهاترین و محکم‌ترین قوت قلب دل تنهامی . تو طوفان‌های زندگیم تو ابتدا و اصل آرامشمی . تو از من به من نزدیک‌تر بودی موندم که چطور گاهی اوقات چشم‌های غافلم ندیدت اما تو هیچ وقت حتی لحظه‌ای منو ترک نکردی . روزهایی رسید که فکر کردم با من قهری تو حتی در همون لحظه‌ها با همون فکر اشتباه که حتی از به خاطر آوردنش شرمنده می‌شم از من قهر نکردی و به خاطر این فکر کودکانه نادرست طردم نکردی .
من دوستت دارم . منو ببخش اگه قولم مثل خودم کوچیکه ، اما دلم به بزرگی بی‌حد تو خوشه و پشتم به کمک‌های تو گرم .
از تو سپاسگزارم که با بزرگواری همیشه کمکم کردی .
تو همونی که هر وقت ازت یاد کردم ، بهم امید بخشیدی ، تو یادت چیزی هست که منو زیرو رو می‌کنه . غصه‌هامو می‌شوره و دلشکستگی‌ها‌مو ترمیم می‌کنه ؛ چیزی که در هیچ چیز غیر از یاد تو نیست .
هر وقت خواستم ببینمت بی‌درنگ با مهربونی در رو به روم باز کردی و نگاه نکردی گناهکارم . حذفم نکردی من همیشه دست خالی به دیدنت اومدم و تو همیشه با دست پر روانه‌ام کردی .
هر وقت صدات کردم طوری بهم جواب دادی كه انگار مدت‌هاست منتظرم بودی ؛ هر وقت ندونسته از بی‌راه سر‌در‌آوردم خودت منو صدا کردی ، گاهی با تلنگر اتفاقات ساده روزمره منو از ادامه یه راه غلط منع کردی . اما حتی اون وقتی که ازم مکدر بودی با بزرگواری آبروم رو حفظ کردی . تو همیشه خدا بودی و من همیشه حتی کمتر از یه بنده ، به من از صفات و ذات چیزهایی ببخش تا جسم خاکی من به روح آسمونی حتی شده یک سر سوزن نزدیک‌تر بشه .
به حافظه‌ام قدرتی ببخش تا اجازه گرفتن از تو رو هیچ وقت از خاطر نبره ، به اراده‌ام همتی ببخش تا استوار بر این عهد پابرجا بمونه .
ازت متشكرم خدای خوب من .

برای بار آخر سلام

تصمیم گرفتم دیگه وبلاگ نویسی رو برای همیشه تموم کنم چون واقعا نه به دردم می خوره نه نویسنده ی خوبی هستم و نه وقت و حوصله شو دارم ولی خب به قول معروف آدم تو زندگیش باید همه چیزو یه بار امتحان کنه توی این۹ ماه خاطرات زیادی از این وبلاگ برام به یادگار موند مخصوصا ماه آبان و آذر .به هر حال برای همیشه بای بای

از تمام کسایی که توی این ۹ماه به وبلاگم سر می زدند کمال تشکر را دارم

مخصوصا الهه ناز/عاطییییییییی دیوونه/آشنا(با اینکه کم پیدا شدی و دیگه نمی یای ولی مرسی کهسر می زدی بابت کل زحمتایی که این ۲ماه بهت دادیم ببخش دیگه

جبران می کنیم)/

یک روز وقتی کارمندان به اداره رسیدند، اطلاعیه بزرگی را در تابلوی اعلانات دیدند که روی آن نوشته شده بود:”دیروز فردی که همیشه در اداره مانع پیشرفت شما بود، درگذشت. مراسم تشییع جنازه فردا ساعت 10 صبح در سالن اجتماعات برگزار می‌شود.”

در تمام اداره صحبت از این اعلامیه عجیب بود. همه از خبر مرگ یکی از همکاران‌شان ناراحت شده بودند اما در عین حال کنجکاو بودند بدانند کسی که مانع پیشرفت آن‌ها می‌شد، چه کسی بوده است.

فردا صبح همه کارمندان ساعت 10 در سالن اجتماعات حاضر بودند. رفته رفته جمعیت زیاد شد. صدای پچ پچ در سالن پیچیده بود. همه با هم می‌گفتند:”این فرد چه کسی بود که مانع پیشرفت ما در اداره شده بود؟ خوب شد که مرد!” در همان حال نیز فکرهای رنگارنگی از موفقیت‌ها و کارهای نکرده به ذهن‌شان می‌آمد و خوشحال‌تر می‌شدند.

کارمندان در صفی قرار گرفتند تا یکی یکی برای ادای احترام به کنار تابوت بروند ولی وقتی به درون تابوت نگاه می‌کردند، ناگهان خشکشان می‌زد و زبان‌شان بند می‌آمد. درون تابوت آیینه‌ای بود که هر کس به درون تابوت نگاه می‌کرد تصویر خود را می‌دید.

نوشته‌ای نیز درون تابوت قرار داشت:” تنها یک نفر می‌تواند مانع رشد و پیشرفت شما شود و او نیز کسی نیست جز خود شما.”

شما تنها کسی هستید که می‌توانید زندگی‌تان را متحول و به خودتان کمک کنید. زندگی شما با تغییر رئیس، دوستان، والدین، شریک زندگی یا محل کارتان دست خوش تغییر نمی‌شود؛ زندگی شما فقط وقتی تغییر می‌کند که شما باورهای نادرست و محدودکننده‌ی خود را کنار بگذارید.

شیطان با شنیدن این حرفها کلاه ازسر برداشت و کله اش را خاراند.
مرد با دست به پاها یش زد و گفت:"خوبه! تازه، شاخ هم که داری!"

تولد تولد تولدم مبارک

شنبه یازده دی تولدمه  هم خوشحالم  هم ناراحت

خوشحال چون تولدمه دیگه

ناراحتم چون امتحان فیزیک ترم داریم

ولی می دونم فیزیکم بیسته بیسته

این ماه رو خیلی دوست دارم و به همه ی کسایی که  درا این ماه به دنیا اومدن تبریک می گم

مخصوصا(نجمه جون،گلاب جون،حمیده جون،صفا جون)دوستا و فامیلای عزیزم.

شب یلدا شب بزم و سرور است
شبی طولانی و غمها بدور است
شباهنگام تا وقت سحرگاه
بساط خنده و شادی چه جوراست

دو تا دانه توی خاك حاصلخیز بهاری كنار هم نشسته بودند.

دانه اولی گفت: من می خواهم رشد كنم! من می خواهم ریشه هایم را هر چه عمیق تر در دل خاك فرو كنم و شاخه هایم را از میان پوسته زمین بالای سرم پخش كنم... من می خواهم شكوفه های لطیف خودم را همانند بیرق های رنگین برافشانم و رسیدن بهار را نوید دهم... من می خواهم گرمای آفتاب را روی صورت و لطافت شبنم صبحگاهی را روی گلبرگ هایم احساس كنم!

و بدین ترتیب دانه روئید.

دانه دومی گفت: من می ترسم. اگر من ریشه هایم را به دل خاك سیاه فرو كنم، نمی دانم كه در آن تاریكی با چه چیزهائی روبرو خواهم شد. اگر از میان خاك سفت بالای سرم را نگاه كنم، امكان دارد شاخه های لطیفم آسیب ببینند... چه خواهم كرد اگر شكوفه هایم باز شوند و ماری قصد خوردن آنها را كند؟ تازه، اگر قرار باشد شكوفه هایم به گل ننشینند، احتمال دارد بچه كوچكی مرا از ریشه بیرون بكشد. نه، همان بهتر كه منتظر بمانم تا فرصت بهتری نصیبم شود.

و بدین ترتیب دانه منتظر ماند.

مرغ خانگی كه برای یافتن غذا مشغول كند و كاو زمین بود دانه را دید و در یك چشم بر هم زدن قورتش داد.

باتشکر از آشنا

به چشمانت بياموز که هر کسي ارزش ديدن ندارد....

به دستانت بياموز که هر گلي ارزش چيدن ندارد....

به قلبت بياموز که هر بي سرو پايي در ان جايي ندارد....

به دلت بياموز اگه روزي تنها ماند طلب عشق زهر بي سرو پايي نکند ....

يادم باشد حرفي نزنم كه دلي بلرزد... خطي ننويسم كه آزار دهد

کسي را يادم باشد كه روز و روزگار خوش است ....

وتنها دل ما دل نيست.... يادم باشد جواب كينه را با كمتر از مهر ؛

و جواب دو رنگي را با كمتر از صداقت ندهم.... يادم باشد

بايد در برابر فريادها سكوت كنم و براي سياهي ها نور بپاشم....

يادم باشد از چشمه درسِِ خروش بگيرم و از آسمان

درسِ پـاك زيستن.... يادم باشد سنگ خيلي تنهاست...

يادم باشد بايد با سنگ هم لطيف رفتار كنم مبادا دل تنگش بشكند

قیامت بی حسین غوغا ندارد . . . . . . . . شفاعت بی حسین معنا ندارد.

حسینی باش که در محشر نگویند. . . . . . . . . چرا پرونده ات امضا ندارد.

در رویاهایم دیدم که با خدا گفت و گو می کنم

خدا پرسید پس تو می خواهی با من گفت و گو کنی؟من در پاسخش گفتم:

اگر وقت دارید.خدا خندیدو گفت وقت من بی نهایت است.در ذهنت  چیست

که می خواهی از من بپرسی؟

پرسیدم چه جیز بشر شما را سخت متعجب می سازد؟خدا پاسخ داد:

کودکیشان،اینکه آنها از کودکیشان خسته می شوندو عجله دارند زود

بزرگ شوندو بعد دوباره بعد از مدت ها آرزو میکنند که کودک باشند...

اینکه آنها سلامتیشان را از دست می دهند تا پول بدست آورند و بعد

پولشان را از دست می دهند تا سلامتیشان را بدست آورند،اینکه با اضطراب

به آینده نگاه میکنند و حال را فراموش می کنند و بنابراین نه در حال زندگی

می کنند ونه در آینده،اینکه آنها به گونه ای زندگی میکنند که گویی هرگز

نمی میرند و به گونه ای می میرند که گویی هرگز زندگی نکرده اند...

غم هست اما

کاش  پشت دنیا و همه ی غم هاش  یک دوربین مخفی بزرگ بود.

بعد از تک تک غمها  بهمون لبخند می زدند و می گفتند :  شما در مقابل دوربین مخفی هستید . و بعد ما از ته دل می خندیدیم .

کاش اینجوری بود

خیلی سعی میکنم کابوس های  این دنیا رو خوابی فرض کنم که یک نفر  یه جایی ، یه وقتی منو بیدار کنه و بگه:  پاشو پاشو وقت رفتن ِ. و وقتی پا شدم  یک آه بکشم و بگم :  چه خوب شد ،همش یه خواب بود.

خیلی داغونم ۵شنبه عصری با کلی خوشحالی دخترعموم اومد خونمون که جمعه صبح با هم بریم دانشگاه آخه از ساعت۸تا۱۰:۳۰ کلاس داشت صبحم با کلی حوصله از خواب بیدار شدیم نماز خوندیم

رفتیم دانشگاه تا ساعت ۱۰ خیلی خوب بود آتی درس خودشو می خوند منم فیزیکامو پاکنویس

می کردم ساعت ۱۰ گوشیم زنگ خورد عمه ام بود از خونه ی خودمون از استاد اجازه گرفتم رفتم بیرون جواب دادم عمه ام یه دفعه بعد از سلام گفت شادی بابابزگ فوت کرد سیخ شدم گفتم بابابزرگ کی؟؟؟ گفت بابابزرگ خودت دیگه هیچی نفهمیدم زدم زیر گریه نمی دونید چی کشیدم رفتم توی محوطه و منتظر شدم کلاس آتی تمام شه چقدر دیروز روز بدی بود بالاخره ساعت۱۰:۳۰ شدوکلاس تعطیل سریع

با ماشین خودمونو رسوندیم به خونه بابابزرگم ولی ای کاش هیچ موقع این صحنه هارو نمی دیدم

تمامه فامیل از دورو نزدیک همه وهمه بودن و مشغوله عزا داری و گریه منم دیگه حالم دست خودم نبود

فقط دنبال دایی کوچیکم بودم یهو برگشتم دیدم گوشه حیاط افتاده داره گریه می کنه خیلی خیلی

حالش بد بود منم با دیدنش حالم بدتر شد هر کاری کردم نتونستم برم داخل خونه وتو حیات بودم و هی گریه می کردم برا بابابزرگم برا مامانم که نیست مرگ باباشو ببینه و وقتی برگرده خودشو می کشه

ببینه بدون اون خاکش کردیم آخه مامانو بابام مکه ان خلاصه رفتم داخل جو خیلی خیلی بد بود هیچ

موقع انتظار همچین روزی رو نداشتم حتی تو خواب دیگه هیچی نفهمیدم افتادم بغل خاله هامو زدم

زیر گریه نمی دونم ولی خیلی خیلی بهم بد گذشت ساعت شد۳ظهر برگشتم خونه لباس مشکی

پوشیدم و پسر عموم دوباره بردم خونه مامان بزرگم دایی هام همه از تهران اومده بودن همه در حال

گریه کباب شدم از اینکه مامانم نیست ،مامان کجایی که بابات رفت،یادته وقتی خواستی برا مکه

ازش خداحافظی کنی لحظه آخر گفت بیا سرتو ببوسم شاید دیگه نبینمت،آره مامان بابات رفتو تو دیگه

ندیدیش اگه بدونستی عمرا از کنارش تکون نمی خوردی.نمی دونم چرا اینو نوشتم شاید برای اینکه وقتی مامانم برگشت نشونش بدم با این حال مامانم نمی دونه تا ۱۴روز دیگه که برگرده فردا می ریم شهرستان تشییع جنازه تو رو خدا برای بابابزرگم دعا کنید.

^{سخن گفتن را دوست دارم}

^{امروز دیگر نه}

^{گوش سپردن را ترجیح می دهم}

^{تا چشم هایم هم اندکی بازتر شوند}

بعد اس اسیا رجز می خونن ولی با این حال ما که از خود گذشته ایم اس اسیا تبریک

امیدوارم بازی بعدی ما ببریم .باخت مظلومانه پرس پولیسو به داور تبریک می گم.

زنده باد پرس پولیس

چرا اينگونه ميکني
از آن روزي که خدايم مرا آفريد به او گفتم چرا
خسته ام از دنياي شما انسان هاي کثيف
خوش باشيد و غره به اين بوم و بر
که شما را سزد افتخار به به خاک
به جايي که شما در آن هيچ جايگاهي نداريد
خدا کند اين خاک دهان باز کند
مرا ببلعد ...شايد آنگاه افتخاري به اين خاک بدهم
ايران؟؟...
کجاست؟
بچرخيد...بچرخيد به دور خود...
...
ايران سراي من است...من روزي چنان خواهم کرد که ايران را به نام من بشناسند..نه من را به نام ايران

به اميد ان روز که ديگر نگويند جمهوري اسلامي بلکه بگويند جمهوري ايراني
زنده باد ايران وايراني
نه عرب و جمهوري اسلامي
ما از تبار کوروش و داريوشيم آنان که زرتشتي بودند و خدارا به يگانگي ستايش ميکردند نه دروغ ميگفتند نه گناه ميکردند
بلکه همواره به فکر آباداني سرزمين خويش بودند و با عدل و داد حکمراني ميکردند
آنگاه که مردم شاد و خرم زندگي ميکردند و به دور از غصه ها دست به دست هم داده بودند و سرزمين خويش را ميساختند
مرا چه باک ازمردن در راه مملکتم مملکتي که ارث کوروش است و ما وارثش ليکن عده اي غارتگر آن را به چپاول برده اند
ميميرم تا باري ديگر نام کوروش زنده شود تا بگوييم جمهوري ايراني نه جمهوري اسلامي

سلام عاطی خوفی عزیزمدلم برات تنگ شده جات خالی دیشب

رفتیم دربند هوا خیلی عالی بود همش به فکر تو و الهه بودمشادی وروجک

آبرو شده قيمت يك تكه نان و چه تخفيف بزرگي خورده قيمت هر انسان

 خاموش باش.قرنهاناليدن به كجا انجاميد؟

تو،محكومي به زندگي كردن.

تاشاهد مرگ ارزوهاي خود باشي

عمر دنیا چه کوتاه است و عجیب این که ما در همین زندگی دو روزه دنیا مانده ایم، هر کسی برای خود آمال و آرزوهایی دارد و عجیب تر این که کمتر کسی است که بتواند به آن ها دست پیدا کند و من در رمز و راز دنیا مانده ام و همیشه به دنبال جواب سوال هایم در کوجه پس کوچه های ذهنم پرسه می زنم و می دانم  هر کس فقط یک بار فرصت زندگی کردن را خواهد داشت یعنی فقط یک بار می تواند کودک باشد، جوان شود و...

و خوب می دانم اگر هر کس مهربان دو عالم را به یاری بطلبد، می تواند بهترین باشد و ...

و کاش ما به هم کمک کنیم تا زودتر به اوج برسیم، برای هم پل بسازیم نه این که دیوار شویم و بدانیم که همه چیز با همه خوبی ها و بدی ها می گذرد خیلی زودتر از آن چه تصور می کنیم پس بهتر است...

و کاش خوب زندگی کنیم و منتظر خوبترین باشیم، که آن مهربان بی همتا، بهترین را برایمان ذخیره کرده است و...

من دلم مي خواهد
 
خانه اي داشته باشم پر دوست

کنج هر ديوارش

دوستهايم بنشينند آرام

گل بگو گل بشنو

هرکسي مي خواهد

وارد خانه پر عشق و صفايم گردد

يک سبد بوي گل سرخ

به من هديه کند

شرط وارد گشتن
 
شست و شوي دلهاست

شرط آن داشتن

يک دل بي رنگ و رياست

بر درش برگ گلي مي کوبم

 
روي آن با قلم سبز بهار
 
مي نويسم اي يار

خانه ي ما اينجاست

تا که سهراب نپرسد ديگر

خانه دوست کجاست؟
 
-فريدون مشيري

ندارم؛قدرت ايستادن ندارم؛شهامت گفتن ندارم؛ رشادت جنگيدن ندارم؛زبان حرف زدن

ندارم؛قلم نوشتن ندارم وچاره اي جزصبرندارم؛ صبري بلندصبري جانکاه،صبري

پردردصبري بي انتهاصبري که هيچ تاريخ انتقضايي ندارد بجزکاش ميتوانستم:در

نقطه اي دوربدورازچشم تمامي نامحرمان،بدورازگوش تمامي نامهربانان،بدوراز

دست همه نارفيقان،فريادبزنم:فريادي بلندفريادي ازته دل،فريادي ازعمق وجودفريادي

باتمام توان،فريادي باچشمان خيس،فريادي که جزخودم وخدامستمعي نداشته باشد؟

فريادي که فريادباشدولي افسوس!افسوس وصدافسوس!که هيچوقت هيچ

چيزسرجاي خودنيست؛هيچوقت هيچ علتي

بدون معلول نيست؛وهيچ وقت درددلي راپاياني نيست

        کسي نيست.. تنهايي ..

            تنها دريايي هست . آسماني... شبي ..مني

 آرام ستارگان زمان ها را شمارش ميکنم.

پنج وارونه چه معنا دارد ؟!
خواهر کوچکم از من پرسيد
من به او خنديدم
کمي آزرده و حيرت زده گفت
روي ديوار و درختان ديدم
باز هم خنديدم
گفت ديروز خودم ديدم پسر همسايه
پنج وارونه به مينو ميداد
آنقَدَر خنده برم داشت که طفلک ترسيد
بغلش کردم و بوسيدم و با خود گفتم
بعدها وقتي غم
سقف کوتاه دلت را خم کرد
بي گمان مي فهمي
- پنج وارونه چه معنا دارد

دلم تنگ است

دلم اندازه حجم قفس تنگ است

سکوت از کوچه لبريز است

صدايم خيس و باراني است

نمي دانم

چرا در قلب من

پاييز

طولاني است

ببين اين کوچه را تاريک و خلوت......

که گرداگرد آن بوران و برفه

به جز تاريکي و سرما و وحشت

در اين کوچه کسي پيدا نکرده!

دل تنها ، دل بي کس...... دل ِ من!

که حرفت را کسي باور نکرده....

هنوزم چشم اميدت به راهه..؟

که گرمايي شود از آن به سويت؟؟

نديدي سال ها چشمت به در بود...

نيامد اشتباهي هم اگر بود.....

نسيمي سمت روي ات.....رو به کوي ات.....